-Νά γυρίσουτε μέ τό Παλαιό, γιατί θά πάθουτε μεγάλα κακά (!) ἦταν τό διαρκές κήρυγμα του ἁγίου Πατέρα!
-Σήμερα εἶναι ἡ τάδε γιορτή μέ τό Παλαιό ἔλεγε ὁ μεγάλος ἀσκητής τῶν βουνῶν τῆς Καλαμάτας.
-Ἐσεῖς ψευτογιορτάσατε μέ τούς μασώνους!
-Θά ἤμουνα 8-9 χρονῶν, μᾶς διηγήθηκε ἡ κυρία Δήμητρα Ράπανου ἀπό τήν Πάτρα, μέλος τῆς Ἐνορίας μας τῶν Ἁγίων Πάντων, καί θυμᾶμαι πού ὁ Χαραλάμπης ἐρχόταν κατά καιρούς στήν ὁδό Γερμανοῦ, ὅπου μέναμε τότε καί μᾶς δίδασκε, ἀπαγγέλοντας ὁλόκληρα χωρία ἀπό τήν Ἁγία Γραφή «ἀπ’ ἔξω».
-Δείχναμε πρός τόν ἅγιο Πατέρα ἕνα πηγαῖο σεβασμό! Ἦταν ντυμένος μέ μιά λινάτσα καί παλιά ροῦχα, ἀλλά μοσχοβολοῦσε λιβάνι, δέν μύριζε!
-Εἶχε κρεμασμένον στό στῆθος του ἕνα μεγάλο ξύλινο σταυρό. Ἦταν πάντα ξυπόλυτος μέ τά μαλλιά του ξέπλεκα μέ λίγα ξερά χορτάρια πάνω τους.
-Καθόταν μαζί μας στό χῶμα πού παίζαμε, καί ΄μεῖς δέν φοβόμαστε, ἀλλά χαιρόμασταν μέ τήν παιδική του ἁπλότητα...
-Τά μάτια του ἔλαμπαν!
-Ὅταν πρίν λίγα χρόνια ἄκουσα γιά τόν πάτερ-Χαραλάμπη στήν Ἐκκλησία μας, ὅπου ἐκκλησιαζόμαστε σήμερα πλέον μέ τό Πάτριο Ἑορτολόγιο, πῆγα ἀμέσως στήν Ἀποστολική Διακονία καί ἀγόρασα τό βιβλίο, πού εἶχε γραφτεῖ γιά τόν ἅγιο Πατέρα. Εἶναι ὅλα ἔτσι ὅπως τά γράφει τό βιβλίο.
-Μαζευόταν καί κόσμος καί τόν ἄκουγε πού ἔλεγε, ὅτι «τό Παληό εἶναι τό σωστό», καί «νά γυρίσουτε μ’ αὐτό».
-Ἰδού γάρ λέγομεν καί λέγομεν...
Ὁ Ἅγιος Πατέρας, ὅπως διηγοῦνται πολλοί, πού ἦταν αὐτόπτες μάρτυρες, ἀρκετές φορές περπατοῦσε στόν ἀέρα μέσα σέ ἕνα φῶς, ἀνεβαίνοντας πρός τόν Ταῢγετο, γιά νά ἀνάψει τά φτωχά ἐκκλησάκια, ὅπως ἔλεγε, μέ τό λαδάκι πού εἶχε κρεμασμένο στό λαιμό του καί τό φαναράκι πού εἶχε σχεδόν πάντοτε ἀναμμένο στό χέρι του!
Φεύγοντας μέσα στή νύχτα. ἀπό ἐκεῖ πού τόν φιλοξενοῦσαν, ὅταν τύχαινε νά τόν δοῦν πού σηκώνονταν γιά τά ζῶα, τοῦ φώναζαν ἐκεῖνοι πού τόν φιλοξενοῦσαν:
-Χαραλάμπη, ποῦ πᾶς τέτοια ὥρα;
Ἀλλά ἐκεῖνος ὁ μακάριος, χωρίς νά τούς ἀκούει, σάν νά ἦταν σέ ἄλλο χρόνο καί πέρα ἀπό τά συνηθισμένα πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, γιά νά τούς μπερδέψει καί νά μή τόν θαυμάζουν, βλέποντάς τον νά «πετάει», περπατῶντας στόν ἀέρα πρός τόν Ταῢγετο. ἔλεγε:
-Ἰδού γάρ λέγομεν καί λέγομεν, γάρ, γάρ, γάρ...
Μερικές φορές τόν συναντοῦσαν στό δρόμο προκυνητές γιά κάποιο ἐκκλησάκι στό βουνό, ὅπου πήγαιναν μέ τά μουλάρια. Ἐκεῖνος, ὅμως, ξυπόλυτος καί μέ τά πόδια ἔφτανε ἀνεξήγητα γρηγορότερα ἀπ’ αὐτούς, εἶχε μάλιστα ἀνάψει καί τά καντήλια καί φεύγοντας τούς ἔλεγε:
-Σήμερα εἶναι ἡ τάδε γιορτή μέ τό Παληό! Ἰδού γάρ λέγομεν καί λέγομεν, γάρ, γάρ, γάρ...
Τόν ρωτοῦσαν συχνά:
-Γιατί Χαραλάμπη κοιμᾶσαι στό χῶμα καί γιατί δέν φορᾶς καλά ροῦχα καί σέ κοροϊδεύουνε καί σέ χτυπᾶνε οἱ ἄλλοι;
Ἀπαντοῦσε, ὅτι ἔτσι ζοῦσαν οἱ Προφῆτες καί οἱ Ἅγιοι καί ὅτι ὁ Θεός τοῦ εἶπε νά ζεῖ ἔτσι!
Στόν πόλεμο, ὅταν κάποτε τόν εἶδαν οἱ Γερμανοί τή νύχτα νά περπατάει στόν ἀέρα μέ τό φαναράκι του ἀναμμένο, τόν προειδοποίησαν, φωνάζοντάς του ἄλτ-ἄλτ!
Ἐκεῖνος ὅμως δέν σταμάτησε, καί οἱ στρατιῶτες τόν πυροβόλησαν, ὄντας σίγουροι, ὅτι τόν πέτυχαν!
Φοβήθηκαν, ὅμως, καί τὄβαλαν στά πόδια, ὅταν τόν εἶδαν νά περνάει δίπλα τους στόν ἀέρα, λέγοντας: «ἰδού γάρ λέγομεν καί λέγομεν, γάρ, γάρ, γάρ!»
Μετά ἔλεγε σέ Ὀρθοδόξους:
-Μέ πυροβόλησαν τά σκυλιά οἱ Γερμανοί, ἀλλά οἱ σφαῖρες ἔγιναν πλάκα πάνω μου!
-Νά, ἐδῶ τίς ἔχω, στήν τσέπη μου!...
Τόν Ἰωήλ τόν Γιαννακόπουλο, ὅταν τόν συνάντησε, πού ἦταν ἀπό τότε πολέμιος τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Πατρίου Ἑορτολογίου, τόν ὀνόμαζε ἀποστάτη καί δέν τόν χαιρέτησε. Ἀργότερα ὁ βλάσφημος ἔγραψε καί κατά τῶν Ὀρθοδόξων τοῦ Παλαιοῦ Ἑορτολογίου καί πέθανε, δυστυχῶς, μέσα στήν ἀποστασία...
Τά ἀντιπατερικά γραφόμενά του τά ἀντέκρουσαν ἐπιτυχῶς καί μέ ἀτράνταχτα πατερικά ἐπιχειρήματα πολλοί δικοί μας θεολόγοι καί συγγραφείς, ὅπως καί μεῖς μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ γράψαμε στό παρελθόν ἀρκετά.
Ἔτσι πολιτεύτηκε, λοιπόν, ὁ Ἅγιος Πατέρας μας, πού γιά τόν κόσμο ἦταν σαλός, γιά τόν Θεό, ὅμως, καί τόν Οὐρανό, ὅπου τώρα βρίσκεται ἀνάμεσα στούς ἁγίους, σοφός!
Περιέπαιξε τόν κόσμο τοῦτον, ζῶντας ταπεινά, ἀσκητικά, μέ διαρκῆ νηστεία, τρώγοντας λίγο ρυζάκι βρασμένο μέ λίγη ντομάτα καί λίγο παξιμάδι πού εἶχε στό σακκούλι του.
Ζητιάνευε, ὅμως, συχνά ἀπό τούς πλουσιότερους, γιά νά δώσει στούς φτωχούς. Καί ὅ,τι τοῦ ἔδιναν, ἀμέσως τό ἔδινε στούς πονεμένους καί δυστυχι-σμένους...
Τούς Ὀρθοδόξους, πού ἀκολουθοῦσαν τό Ἑορτολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, τούς καταλάβαινε ἀπό τόν σταυρό, πού ἔβλεπε μέ τά πνευματικά του μάτια, ὅτι εἶχανε στό μέτωπό τους! Τούς χαιρετοῦσε καί τούς τιμοῦσε μέ τή φιλία του καί ἀπ’ αὐτούς δεχόταν νά φιλοξενηθεῖ! Ἀλλά σέ κρεββάτι δέν κοιμῶνταν παρά στό χῶμα ...
(Συνεχίζεται...)
Τό ἀγόρασα, θεία, ὅσο ζοῦσα!
Ἡ ἐξαδέλφη μου Θεώνη 58 χρονῶν περίπου ἦταν βαριά ἄρρωστη γιά πολύν καιρό. Ἔπασχε ἀπό καρκίνο στόν ἐγκέφαλο, πού τελευταία, πρίν πεθάνει, εἶχε προσβάλλει καί τούς λεμφαδένες.
Τήν ἐπισκέφθηκα στό ἀντικαρκινικό νοσοκομείο, στόν ἅγιο Σάββα.
Εἶχε κάνει ἤδη εὐχέλαιο ὅμως, ὅπως μοῦ εἶπε, καί δέν χρειάστηκε νά τῆς τό κάνω ἐγώ.
Ἔφυγα στή συνέχεια γιά τή Ναύπακτο. Καί ἐπανῆλθα στά καθήκοντά μου.
Ἕνα πρωί, μετά ἀπό ἀρκετές μέρες, πού ἐπισκέφθηκα τήν μητέρα μου στό πατρικό μας, μοῦ λέει τό ἑξῆς ἐκπληκτικό:
-Ἀπόψε εἶδα στόν ὕπνο μου τήν Θεώνη! Ἦταν χαρούμενη καί βρισκόταν μέσα σέ ἕνα ὁλάνθιστο κῆπο, σέ μιά πλαγιά, μέ πολύχρωμα καί εὐωδιαστά λουλούδια πού λουζόταν στό φῶς τοῦ ἥλιου!
-Ποῦ τό βρῆκες ἐσύ τόσο ὡραῖο περιβόλι Θεώνη μου; Τήν ρώτησα μέ ἔκπληξη, μοῦ εἶπε ἡ μητέρα μου!
-Τό ἀγόρασα ὅσο ζοῦσα θεία, μοῦ ἀπάντησε ἐκείνη μέ πολλή χαρά!
Ἀργότερα, κατά τό μεσημέρι, πληροφορηθήκαμε, ὅτι τήν ἴδια ἐκείνη νύχτα, κοιμήθηκε ἡ καλή μας Θεώνη, πού ὅλο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί γιά πνευματικά πράγματα μᾶς μιλοῦσε!
Ἡ Θεώνη ἦταν ἄνθρωπος ἀγάπης, ἐλεημοσύνης καί προσφορᾶς! Ἔτρεχε παντοῦ νά βοηθήσει, νά συμπαρασταθεῖ στούς ἀσθενεῖς καί ἰδιαίτερα στούς γέροντες, νά μοιράσει τρόφιμα καί ροῦχα, νά ὁδηγήσει ἀνθρώπους στή μετάνοια καί στήν ἐξομολόγηση καί στόν Χριστό μας!
Εἶχε μεγαλώσει μέ τήν ἀδελφή της καί τήν μητέρα της, χωρίς πατέρα, καί τήν μητέρα μου τήν εἶχε σάν δεύτερη μητέρα καί τήν ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα, γιατί τήν εἶχε καί ὑπό τήν προστασία της...
Μᾶς ἔκανε ἰδιαίτερη ἐντύπωση τό ὄνειρο αὐτό τῆς μητέρας μου, πού δέν γνώριζε, ὅτι ἡ Θεώνη εἶχε πεθάνει τήν ἴδια νύχτα πού εἶδε αὐτό τό ὄνειρο, ἀφοῦ ὅλοι τό μάθαμε μετά τήν διήγησή της!
Βέβαια, σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Μᾶρκο τόν Εὐγενικό, ὅσα εἶδαν καί πολλοί τῶν ἁγίων ἐν ὁράμασι καί ἐνυπνίοις εἶναι σκιά τῆς μελλούσης καταστάσεως καί τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Ἀλλά ὁρισμένα πράγματα στήν καθημερινή μας ζωή, ὅταν ἐπεμβαίνει ὁ Οὐρανός, εἶναι πράγματι ἀνεξίγητα καί θαυμαστά...
